چرا در انتهای برخی افعال موجود در قرآن ، مانند «اورثتموها» یک «واو» اضافه وجود دارد؟

افعالی که فاعل، نائب فاعل و یا مفعول به آنها ضمیر متصل بارز «کُم» و «تُم» بوده و بعد از آن نیز یک ضمیر منصوبی قرار گیرد، حرکت «میم» انتهای فعل که در حالت عادی ساکن است، ابتدا به ضمّه تغییر یافته، سپس اشباع شده و به صورت «واو» در کتابت این کلمه ظاهر می‌شود؛ به عنوان مثال فعل «کَرِهتُم» که ضمیر فاعلی آن «تم» است، وقتی به آن ضمیر مفعولی «هنّ» متصل شود، به صورت «کرهتموهنّ»[۱] نوشته و خوانده می‌شود.[۲] از این نوع موارد در قرآن به وفور دیده می‌شود که هم شامل افعال معلوم و هم مجهول می‌گردد افعالی همچون: «فَأَسْقَیْناکُمُوهُ»،[۳] «أُورِثْتُمُوها»،[۴] «قَتَلْتُمُوهُ»،[۵] «أَثْخَنْتُمُوهُمْ»[۶] و… .

 


[۲]. حسینی طهرانی، هاشم، علوم العربیه، ج ۱، ص ۱۵۲، تهران، مفید، چاپ دوم، ۱۳۶۴ش.
[۵]. آل عمران، ۱۸۳٫

ادامه مطلب + منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *